Fahrettin Paşa Medine’ye varalı henüz bir hafta olmamıştı. Şehrin dışındaki karakollardan tüfek sesleri geldi.
Haziran 1916’ydı. Hicaz Demiryolu’nun rayları yer yer sökülmüş, telgraf telleri kesilmişti. Şimdi de Mekke Emîri Şerif Hüseyin’in kuvvetleri Medine’ye saldırıyordu. Onlara silah ve para veren İngiltere, Osmanlı Devleti’yle savaş halindeydi. Medine düşerse İngiltere, ordusunu şehre sokmadan da Peygamber Efendimizin şehri üzerinde söz sahibi olacaktı.
Paşa karakolları tutmuştu. İlk ateşi karşılayan Osmanlı askerleri yerlerinden sökülmedi. Saldıranlar geri çekildi.
Fakat şehrin yakınındaki tepeler hâlâ onların elindeydi. Orada kaldıkları sürece istedikleri gece yeniden inebilirlerdi. Fahrettin Paşa ikinci hücumu Medine’de beklemedi. Yetişen iki alayı haziranın son günlerinde karşı taarruza kaldırdı. Askerin karşısında, yolu yokuş, adı Cehennem Dağı olan bir yükseklik vardı. O yüksekliği aldılar. Yaz bitmeden çarpışmaları şehirden uzağa taşımışlardı.
Paşa’nın Mehmetçikleri ilk sınavı kazanmıştı. Medine’ye tüfek ateşiyle girilememişti.
Çok geçmeden savaşın sesi değişti. Şehirdeki asker, gün oldu, uzaktan tek bir silah sesi bile duymadı. Yine de o gün düşmanın kendisine ulaştığını, akşam yemek kabını eline alınca anladı.