Çizgi Roman Serisi · Kitap 1
Kitabı aç →
Hoca eşeğine bindi. Eşek başını köy yoluna çevirdi. Hoca’nın yüzü ise arkasındaki talebelere dönüktü. En küçük talebe gülmeye başladı.
— Hocam, eşeğe ters bindiniz!
— Düz binseydim sen şimdi neyimi görecektin, evladım?
— Sırtınızı, hocam.
— Peki, sen önüme geçseydin ben senin neyini görecektim?
— Sırtımı.
Hoca biraz eğilip çocuğun yüzüne baktı.
— E, yüz yüze gitmenin neresi ters?

Hoca heybesini omzuna atmış, pazara gidiyordu. Köşeyi dönerken arkasından bir ses geldi.
— Hocam, pazardan bana bir düdük alır mısın?
Bunu duyan çocuklar Hoca’nın peşine takıldı. Biri ince sesli bir düdük istedi. Bir başkası, “Benimki ta bizim evden duyulsun!” dedi. En son yetişen çocuk avucunu açtı.
— Hocam, benim de bir düdüklük param var.
Parayı Hoca’ya verdi. Akşam Hoca dönünce hepsi heybenin ağzına bakıyordu. Hoca elini içine soktu, bir düdük çıkarıp parayı veren çocuğa uzattı. Çocuk üfledi. Füüüt!
Ötekiler ellerini uzattılar. Hoca boş heybeyi silkeledi.
— İyi ama hocam, biz de düdük istemiştik!
— İstediniz evlatlarım. Parayı veren düdüğü çalar!

Göl kıyısından geçen bir köylü, Hoca’yı suyun başında çömelmiş gördü. Elinde bir kâse yoğurt vardı. Hoca kâseden bir kaşık alıyor, suya katıp karıştırıyordu.
Köylü dayanamadı.
— Hayrola hocam, ne yapıyorsun?
— Göle maya çalıyorum.
Köylü elindeki küçücük kâseye baktı. Sonra gözlerini kısıp gölün öteki kıyısını aradı.
— İyi de hocam, koskoca göl hiç maya tutar mı?
Hoca kaşığını bir daha daldırdı.
— Ya tutarsa!

Hoca günlük giysileriyle ziyafete geldi. Kapıda ev sahibine selam verdi.
— Selamünaleyküm!
Ev sahibi başını çevirdi. Hoca’ya sofrada yer açan olmadı. Derken kürklü bir konuk kapıda göründü. Aynı ev sahibi konuğun koluna girdi.
— Şöyle başköşeye buyurun!
Hoca’nın gözü konuğun kürkünde kaldı. Dönüp evinin yolunu tuttu. Hanımı onu kapıda görünce şaşırdı.
— Hayrola, ziyafet çabuk mu bitti?
— Benim için daha başlamadı, hanım. Şu kürkümü bir giyeyim bakalım.
Hoca sandığı açtı. Kahverengi kürkünü giyip aynı kapıya döndü. Bu kez ev sahibi kollarını açtı.
— Hoş geldiniz hocam! Başköşe sizin!
Önüne pilav konunca Hoca kürkünün kolunu tuttu, ucunu pilava uzattı.
— Aman hocam, pilavı kürk mü yiyecek?
Hoca önce ev sahibine döndü.
— Ben geldiğimde bir kaşık veren olmadı. Kürküm gelince önüne pilav koydunuz!
Sonra kürkünün koluna baktı.
— O sebeple, ye kürküm, ye!

Hoca komşusundan ödünç bir kazan aldı. Ertesi gün geri getirdiğinde içinden tıkır tıkır bir ses geliyordu. Komşu kapağı kaldırdı. Kazanın dibinde küçük bir tencere!
— Hocam, bu tencere kimin?
— Gözün aydın, komşu. Senin kazan doğurdu!
Komşu küçük tencereyi iki eliyle kavrayıp mutfağa götürdü.
Birkaç gün sonra Hoca yine kazanı istedi. Bu kez komşu onu kapıda bekletmedi bile. Kazanı kendi elleriyle Hoca’nın evine taşıdı.
Bir gün geçti. İki gün geçti. Üçüncü gün komşu gidip Hoca’nın kapısını çaldı.
— Hocam, bizim kazandan ne haber?
Hoca başını eğdi.
— Başın sağ olsun, komşu. Kazan öldü.
— Olur mu öyle şey! Hiç kazan ölür mü?
— Komşu, doğurduğuna inandın da öldüğüne mi inanmıyorsun?

Hoca kasaptan bir kilo et aldı. Eve bırakıp işine gitti. Akşama etli bir yemek yiyecekti.
O gün eve misafir geldi. Hoca’nın hanımı eti pişirip misafirlerle paylaştı. Akşam tencerede bir lokma bile kalmamıştı.
— Hanım, bizim ete ne oldu?
Tam o sırada kedi, hanımının ayağına sürtündü.
— Sorma bey, dedi hanımı. Senin bir kilo eti şu kedi yedi!
Hoca eğildi, kediyi kucağına aldı. Terazinin bir kefesine kediyi, öbürüne bir kiloluk ağırlığı koydu. İki kefe aynı hizada durdu.
— Tam bir kilo, dedi Hoca. Hanım, gel de şu hesabı bir de sen yap.
Kedi terazinin üstünde kuyruğunu salladı.
— Bu etse kedi nerede? Yok, bu kediyse et nerede?

Gece yarısı Hoca’yı iki ses uyandırdı. Pencerenin altında iki adam avaz avaz bağırıyordu.
— Bey, bırak, dedi hanımı. Birazdan susarlar.
Hoca yorganı kulağına kadar çekti. Bu kez de kapıya gümbür diye bir şey çarptı. Hoca kalktı, yorganı omzuna sardı.
— Hele bir bakayım. Neyi paylaşamıyor bunlar?
Sokağa adımını atar atmaz adamlardan biri yorganın ucunu kaptı. Bir çekti, yorgan Hoca’nın omzundan kayıp gitti. Adam bir sokağa daldı, öteki de peşinden. Ortalık birden sessizleşti.
Hoca kollarını göğsüne sarıp eve döndü. Hanımı yatakta doğruldu.
— Ne için kavga ediyorlarmış, bey?
— Bizim yorgan içinmiş, hanım. Yorgan gitti, kavga bitti!

Komşusu bir sabah Hoca’nın kapısına geldi.
— Hocam, değirmene iki çuval buğday götüreceğim. Eşeğini akşama kadar bana verir misin?
Hoca o gün eşeğini vermeye hiç niyetli değildi. Kapıyı biraz çekip aralık bıraktı.
— Bugün olmaz, komşu. Eşek evde yok.
Komşu tam dönüp gidecekti ki avlunun öbür ucundan uzun bir anırma geldi. Adam durdu. Hoca da durdu. Eşek bir daha anırdı.
— Hocam, hani eşek evde yoktu? Kendi kulağımla duydum!
Hoca kapıyı ardına kadar açtı.
— Aşk olsun, komşu! Benim sözüme mi inanırsın, eşeğin sözüne mi?

Hoca evin damında gevşeyen bir kiremidi düzeltiyordu. Ayağını merdivene uzattı. Basamağı bir karışla kaçırınca kendini aşağıda, avlunun toprağında buldu.
Gürültüye komşular koştu. Hemen hekime haber saldılar. Hekim gelene kadar herkesin söyleyecek bir sözü vardı.
— Sırtüstü yat hocam, rahatlarsın!
— Yok, öyle olmaz, yan dön!
— Sen en iyisi anlat, nasıl düştün?
Hoca bir cevap verecek oluyor, daha ağzını açmadan başka biri söze giriyordu. Sonunda elini kaldırdı.
— İçinizde damdan düşen var mı?
Komşular sustu. Biri etrafına bakındı.
— Hayırdır hocam, damdan düşeni ne yapacaksın?
— Damdan düşenin hâlinden damdan düşen anlar!

Hoca sabah ahıra girince eşeğinin yerini boş buldu. Avluya baktı, çeşmeye kadar yürüdü. Ne bir nal sesi ne de bir anırma…
Bostanın önünde bir komşusuna rastladı.
— Komşu, bizim boz eşek buralardan geçti mi?
— Görmedim hocam. Kayboldu mu yoksa?
— Kayboldu, dedi Hoca. Allah’a şükür!
Komşu tam elindeki çapayı toprağa vuracaktı. Olduğu yerde kaldı.
— Hayda! Eşeği bulsan şükretmeni anlarım. Kayboldu diye mi şükrediyorsun?
— Yaya olduğuma şükrediyorum, komşu.
— O da neden?
— Eşeğin üstünde olsaydım şimdi ben de kayıptım!
• En küçük talebe Hoca’nın yüzünü hangi durumda görebiliyor? Bir arkadaşınla yer değiştirerek göster.
• Kazanın içinden çıkan küçük tencereyi sen görseydin Hoca’ya ne sorardın?
• Hoca heybesinden tek bir düdük çıkarınca sabah olan hangi şeyi hatırladın?
• Küçük bir kâseyle koskoca gölü aynı kareye çiz. Köylünün yüzüne nasıl bir ifade verirdin?
Talebe · Öğrenci · pupil. En küçük talebe Hoca’ya bir soru sordu.
Heybe · İki gözlü taşıma çantası · saddlebag. Hoca düdüğü heybesine koydu.
Maya çalmak · Yoğurt yapmak için süte biraz yoğurt katmak · to add a yoghurt starter. Ninem ılık süte maya çaldı.
Ziyafet · Konuklar için hazırlanan özel yemek · feast. Ziyafet için iki sofra kurduk.
Başköşe · Bir odada ya da sofrada en değerli konuğa ayrılan yer · seat of honour. Dedeme başköşede yer açtık.
Ödünç · Geri vermek üzere alınan şey için kullanılır · on loan. Komşumuzdan ödünç bir kazan aldık.
Kefe · Terazinin iki yanındaki tartma kaplarından her biri · scale pan. Bir kefeye elma, ötekine ağırlık koydum.
Avlu · Bir evin duvarlarla çevrili açık alanı · courtyard. Kapıyı açınca güneşli bir avluya çıktık.
Dam · Evin üstünü örten çatı · roof. Kedi damdan bahçeye baktı.
Bostan · Sebze yetiştirilen yer · vegetable garden. Bostanda salatalık topladık.