Fırından aldığı ekmeği koltuğunun altına sıkıştıran bir adam, aşçı dükkânının önünde durdu. Karnı acıkmıştı. İçerideki tencereden mis gibi yemek kokusu geliyordu.
Adam ekmeğinden bir parça koparıp yedi. Bir lokma daha aldı. Sonra yoluna devam edecekken aşçı önünü kesti.
— Dur bakalım! Hesabı kim ödeyecek?
Adam elindeki ekmeğe baktı.
— Ben senden yemek almadım ki!
— Ama yemeğimin kokusuyla ekmeğini yedin!
Tam o sırada oradan Hoca geçiyordu. Aşçı onu görünce seslendi.
— Hocam, bu adam yemeğimin kokusundan yararlandı. Parasını vermeden gidiyor!
Hoca adama döndü.
— Kokusunu aldın mı?
— Aldım hocam. Ama tencereye kaşığımı bile sokmadım.
Hoca kesesini çıkardı. Aşçının kulağının yanında şıkır şıkır salladı.
— Duydun mu?
Aşçı elini uzattı.
— Duydum. Ver bakalım parayı.
Hoca keseyi cebine koydu.
— Hesap tamam! Yemeğin kokusunun parası da paranın sesiyle ödenir!